Edycja i naprawa STL online, zamiana na STEP

Plik STL pobrany z serwisu z modelami, skan 3D albo eksport z innego programu to siatka trójkątów. Taki plik dobrze się drukuje, ale trudno go zmienić, bo nie ma w nim otworów, krawędzi ani wymiarów, tylko tysiące płaskich trójkątów. W zakładce SIATKA wczytasz taki plik, sprawdzisz go, naprawisz, uprościsz, a część techniczną zamienisz z powrotem w dokładną bryłę, którą da się zaokrąglać, wiercić i zapisać do STEP.

Wczytanie i sprawdzenie

Wstaw siatkę przyjmuje pliki STL, OBJ, PLY i 3MF. Przez Wstaw plik CAD lub siatkę z zakładki WSTAW wczytasz też glTF (GLB).
Po wczytaniu komunikat podaje liczbę trójkątów i wymiary. Pliki siatek nie zapisują jednostek, więc Foremka czyta liczby jako milimetry. Jeśli model wyszedł mniej więcej 25 razy za mały, był zapisany w calach.
Diagnostyka siatki mówi, czy siatka jest szczelna, czyli bez dziur, i podaje liczbę dziur, osobnych części, krawędzi wspólnych dla więcej niż dwóch trójkątów oraz trójkątów o zerowym polu. Ostrzega też, gdy siatka jest wywrócona na lewą stronę.

Naprawa i uproszczenie

Napraw siatkę skleja wierzchołki, które powinny być wspólne, usuwa trójkąty zdegenerowane oraz zdublowane i odwraca te skierowane w złą stronę. Przy plikach ze skanera pomaga większa tolerancja sklejania.
Załataj dziury zamyka wszystkie otwory albo tylko te do zadanego obwodu, żeby nie zakleić otworu, który ma zostać.
Zmniejsz siatkę zostawia wybraną część trójkątów i podaje, o ile kształt odsunął się od oryginału.
Rozdziel powłoki robi z każdej osobnej części pliku osobną bryłę, a Przetnij płaszczyzną odcina zbędny kawałek.

Naprawa, łatanie, zmniejszanie i cięcie zmieniają siatkę na miejscu: nie trafiają na oś czasu i nie da się ich cofnąć, więc zachowaj oryginalny plik. Gotową siatkę zapiszesz jako STL, OBJ, PLY albo 3MF.

Z siatki z powrotem do bryły

Konwertuj siatkę ma trzy metody:

Pryzmatyczna rozpoznaje płaszczyzny, walce, stożki i kule. Z kostki z otworami dostajesz prawdziwe płaskie ściany i okrągłe otwory, gotowe do zaokrąglania, łączenia z innymi bryłami i zapisu do STEP. To metoda dla części technicznych.
Scalona łączy trójkąty leżące w jednej płaszczyźnie w jedną ścianę, a resztę zostawia z trójkątów.
Fasetowana robi z każdego trójkąta osobną ścianę: wiernie, ale ciężko.

Komunikat po konwersji podaje, ile ścian rozpoznano dokładnie. Konwersja jest krokiem na osi czasu, a siatka źródłowa zostaje w projekcie. Metody nie zmienisz potem przez Edytuj: usuń ten krok (siatka wróci) i przekonwertuj jeszcze raz.

Druga droga to Przekrój do szkicu: płaszczyzna przecina siatkę, a obrys trafia do nowego szkicu jako linie i łuki. Rysujesz na nim część od nowa, z wymiarami, i wyciągasz ją w bryłę.

Na co uważać

Zaokrąglenie biegnące po łuku, na przykład na krawędzi walca, po konwersji składa się z drobnych płaskich ścianek i nie jest zwykłym zaokrągleniem.
Siatka z dziurami zamienia się w samą powłokę, a nie w zamkniętą bryłę. Najpierw ją napraw i załataj.
Figurki i skany twarzy nie mają płaszczyzn ani walców do rozpoznania, więc zostaw je jako siatkę.
Bryła siatkowa nie bierze udziału w operacjach bryłowych i nie trafia do STEP ani innych formatów dokładnych, dopóki jej nie przekonwertujesz. Przesuń i Skala działają na niej wprost: zmieniają samą siatkę, bez kroku na osi czasu, więc plik zapisany w calach przeskalujesz od razu po wczytaniu (współczynnik 25,4).
Konwersję, naprawę, łatanie i zmniejszanie liczy serwer, więc wymagają połączenia. Siatka trafia tam w całości i może mieć do 128 MB, czyli mniej więcej 7 milionów trójkątów, a operacja dłuższa niż 2 minuty zostaje przerwana. Od 150 tysięcy trójkątów okno konwersji uprzedza, że potrwa to kilkadziesiąt sekund, więc dużą siatkę najpierw zmniejsz. Diagnostyka, cięcie, rozdzielanie i przekrój działają w samej przeglądarce.