Modelowanie powierzchniowe 3D w przeglądarce

Nie każdy kształt da się złożyć z wyciągniętych profili i walców. Łyżkę, uchwyt dopasowany do dłoni albo obłą obudowę łatwiej zbudować z powierzchni, czyli cienkich „skórek” bez grubości, rozpiętych na krzywych narysowanych w szkicu. W zakładce POWIERZCHNIA tworzysz takie skórki, docinasz je, łączysz i na końcu zamieniasz w zwykłą bryłę, którą wydrukujesz albo zapiszesz do STEP.

Skąd biorą się powierzchnie

• Wyciągnij, Przeciągnij i Loft działają tak samo jak przy bryłach. Decyduje to, co wskażesz: kliknięcie we wnętrze zamkniętego obszaru szkicu daje bryłę, kliknięcie w samą krzywą (także otwartą) daje powierzchnię.
• Patch rozpina łatę na zamkniętym obrysie złożonym z krzywych szkicu albo krawędzi bryły. Do obrysu możesz dodać szyny i punkty wewnętrzne, czyli krzywe i punkty, przez które powierzchnia ma przejść. Bez nich łata jest rozpięta na samym obrysie, a gdy obrys leży w jednej płaszczyźnie, wychodzi płaska ściana.
• Odsuń powierzchnię robi kopię istniejącej powierzchni w podanej odległości, na przykład wewnętrzną stronę ścianki.

Docinanie, łączenie i grubość

• Przytnij odcina część powierzchni inną powierzchnią, bryłą albo krzywą szkicu. Klikasz kawałek, który ma zostać, bo jedno cięcie potrafi dać więcej niż dwa fragmenty.
• Przedłuż wydłuża powierzchnię za jej brzegiem o zadaną długość, prosto albo zgodnie z jej wygięciem.
• Zszyj łączy kilka powierzchni w jedną. Gdy po zszyciu nie zostaje żadna szpara, całość od razu zamyka się w bryłę. Jeśli coś się nie domknęło, komunikat podaje, ile krawędzi zostało wolnych (za duża szpara) i ile się nakłada.
• Rozszyj działa odwrotnie: rozkłada bryłę albo powierzchnię na osobne ściany, na przykład żeby jedną z nich wymienić.
• Pogrub nadaje powierzchni grubość i robi z niej bryłę. Grubość odkładasz na jedną stronę albo na obie, możesz też pogrubić tylko wybrane ściany, nawet z kilku powierzchni naraz.

Jak to wygląda w praktyce

Tak powstaje łyżka z tutorialu Łyżka z powierzchni:

1. W dwóch szkicach rysujesz obrys łyżki z góry i jej profil z boku.
2. Na płaszczyznach w poprzek czaszy dodajesz dwa przekroje, każdy to jeden łuk.
3. Patch: obrys czaszy jako brzeg, profil boczny i oba przekroje jako szyny. Łata przechodzi przez wszystkie trzy krzywe.
4. Loft od krawędzi czaszy do końca trzonka, prowadzony wzdłuż profilu bocznego (pole Linia środkowa).
5. Zszyj czaszę z trzonkiem, a Przytnij docina trzonek do kształtu obrysu z góry.
6. Pogrub o 2 mm do środka, tak żeby zewnętrzna strona zachowała kształt ze szkiców.

Każdy z tych kroków trafia na oś czasu jak zwykłe operacje na bryłach.

Na co uważać

• Powierzchnia nie ma objętości. Do druku 3D musisz ją zszyć w zamkniętą całość albo pogrubić.
• Łata trzyma się obrysu, ale nie wygładza przejścia do sąsiednich ścian. Kształt w środku ustawiasz szynami i punktami.
• Po zmianie szkicu Przeciągnij przelicza się sam. Loft weźmie nowe krzywe, gdy otworzysz go z osi czasu przez Edytuj i zatwierdzisz. W wyciągniętej powierzchni zmienisz w ten sposób odległość, ale profil zostaje taki, jak w chwili utworzenia. Patch, Przytnij, Przedłuż, Zszyj, Rozszyj i Odsuń powierzchnię nie mają jeszcze edycji: żeby je zmienić, usuń krok z osi czasu i zrób go od nowa.
• Przycinanie, przedłużanie, zszywanie, rozszywanie, odsuwanie i łatę na obrysie, który nie leży w jednej płaszczyźnie, liczy serwer. Bez połączenia te narzędzia nie zadziałają, a wyciągnięcie, pogrubienie i płaska łata działają dalej w przeglądarce.
• Bardzo miękkie kształty, bez wyraźnych krzywych prowadzących, często szybciej wyrzeźbisz.