Modelowanie parametryczne brył 3D online

Bryła w Foremce powstaje krok po kroku: szkic, wyciągnięcie, wycięcie, otwór. Każdy krok trafia na oś czasu u dołu ekranu i pamięta swoje ustawienia, a nie tylko wynik. Dzięki temu po godzinie pracy możesz wrócić do pierwszego szkicu, zmienić jeden wymiar i patrzeć, jak cała część przelicza się od nowa. Geometrię liczy jądro OpenCascade, więc okrąg zostaje okręgiem, a nie wielokątem, i model zapiszesz do STEP bez utraty dokładności (formaty plików).

Jak powstaje bryła

• Wyciągnij (E) wypycha obszar szkicu na zadaną odległość: w jedną stronę, symetrycznie albo w obie strony na różne długości. Zamiast liczby możesz wybrać „Do obiektu” (płaszczyzna albo płaska ściana) lub „Przez wszystko” przy wycięciach. Ujemna odległość odwraca kierunek.
• Obrót (R) obraca profil wokół osi: krawędzi, osi układu albo linii szkicu, o pełne 360° albo o podany kąt. Tak powstaje szklanka, wałek czy pokrętło.
• Przeciągnij prowadzi profil wzdłuż krzywej ze szkicu. Po drodze profil może się skręcać, obracać i zmieniać rozmiar według drugiej krzywej, prowadnicy.
• Rura to najkrótsza droga do pręta albo drutu: krzywa plus średnica.
• Loft (wyciągnięcie złożone) łączy kilka przekrojów w jedną gładką bryłę, na przykład kwadrat u dołu z okręgiem u góry. Może iść wzdłuż linii środkowej i trzymać się prowadnic (te dwie opcje liczy serwer).
• Gotowe kształty: prostopadłościan, walec, kula, torus, a także Koło zębate i Zębatka, liczone z liczby i wielkości zębów.

Wyciągnięcie, obrót i loft mogą od razu dodać materiał do istniejącej bryły, wyciąć go z niej albo zostawić część wspólną. Wycięcie, które rozdziela bryłę na kawałki, daje w drzewie osobne bryły.

Otwory, gwinty i powtórzenia

• Otwór (H): klikasz ścianę w miejscu, gdzie ma być środek, i wybierasz typ: prosty, z pogłębieniem walcowym pod łeb śruby albo stożkowym pod łeb wpuszczany. Na wylot albo na głębokość, z dnem w kształcie stożka wiertła, od razu z gwintem.
• Gwint na wałku albo w otworze: metryczny ISO, trapezowy, calowy UN, ACME albo własny. Domyślnie gwint jest tylko narysowany na powierzchni, co odciąża model. Opcja „Modelowany” robi z niego prawdziwe zwoje o uproszczonym, trójkątnym zębie.
• Gwint z profilu daje dokładny zarys, np. trapezowy: rysujesz ząb, podajesz skok i długość, a gwint może być prawy albo lewy.
• Wzór kołowy i Wzór prostokątny powielają bryłę albo pojedynczą operację dookoła osi albo w rzędach i kolumnach, na przykład z jednego otworu robią kilkanaście. Lustro odbija bryły albo operacje względem płaszczyzny.
• Płaszczyzny konstrukcyjne (odsunięta, pod kątem, przez trzy punkty, środkowa, styczna, na ścieżce) dają miejsce na szkic tam, gdzie nie ma żadnej ściany.

Oś czasu i parametry

• Dwuklik na kafelku otwiera okno operacji z zapisanymi ustawieniami. Tak zmienisz wyciągnięcie, obrót, otwór, gwint, lustro, loft, wzór kołowy i gotowe kształty. Szkic też otwierasz do edycji dwuklikiem.
• Przeciągnięcie znacznika w lewo pokazuje model z wcześniejszego etapu, niczego nie kasując. Operacja dodana w tym miejscu wstawia się w środek historii, przed późniejsze kroki.
• Zmiana szkicu przelicza to, co z niego zbudowano: wyciągnięte obszary, oś obrotu wziętą z linii szkicu, ścieżkę przeciągnięcia.
• Parametry to tabela nazwanych wartości. Każde pole długości przyjmuje wyrażenie, np. grubosc * 2, a zmiana parametru przelicza wszystko, co z niego korzysta.

W tutorialu Wstęp do Foremki po zmianie grubości płytki otwór i zaokrąglenia poprawiają się same.

Ograniczenia

• Wzoru prostokątnego i wzoru na ścieżce nie zmienisz dwuklikiem. Taki wzór usuwasz i dodajesz od nowa.
• Przeciągnij zawsze tworzy nową bryłę. Z resztą modelu połączysz ją narzędziem Suma.
• Ścieżka wskazywana myszą to jedna płaska krzywa z jednego szkicu. Tor biegnący swobodnie w przestrzeni, np. sprężynę, zbudujesz skryptem.